© Leonidas Vasileiou 2012 Κάποιοι λένε πως «σπίτι σου, είναι εκεί που μπορείς πάντα να γυρίζεις».  Αν είναι έτσι, σπίτι μου είναι μια ολόκληρη πολιτεία. Κάποτε -τότε που έπρεπε να τη διασχίσω για να πάω στο μοναδικό νηπιαγωγείο- μου φαινόταν πιο μεγάλη.  Σήμερα, έχει  μικρύνει τόσο όσο χρειάζεται για να χωράει σε μερικές από τις σελίδες μου. Όσο χρειάζεται για να την παίρνω μαζί μου όπου πηγαίνω. Ναύπακτος, μικρή μου  πόλη!  Κάποιοι άλλοι ακόμα, λένε πως «σπίτι σου, είναι εκεί που βρίσκονται οι αναμνήσεις σου». Κι αυτό πάλι, αλήθεια είναι. Μέναμε κοντά στον Παντοκράτορα.  Παίρναμε ψωμί απ’ τον κυρ-Νίκο τον Μπατιστάτο. Και το σχολείο -αχ, αυτό το σχολείο- μακριά απ’ το  σπίτι ξανά. Πόσες μέρες  απ’ τα χρόνια μας, κατάπιαν οι τοίχοι του και πόσα  δεκαεξάχρονα γέλια μας λουφάζουν ακόμα στην αυλή του. Εκεί, στην πόλη με τις  καμάρες.